نت به نت

بیاین اینجا!

notebenote — Fri, 28 Aug 2009 21:14:18 GMT

همه بیاید اینجا:

http://rremains.blogspot.com

adios amigos

notebenote — Tue, 28 Jul 2009 16:38:18 GMT

صفحه ی بلاگفا را باز می کنم و تُندی جلوی نام کاربری می نویسم: "notebenote". بعد یادم می آید که باید یک اسم دیگر بنویسم و بعد به ذهنم می رسد که بیایم همینجا و بنویسم همین ها را که الان دارید می خوانید. دو سال با نت به نت بودم. شاید هم بیشتر. از همان وقت ها که پیش دانشگاهی بودیم و احسانِ عزیز، "دریا در من" را برایم می آورد و "مرا به خانه ام ببر" را و "سال صفر" را و "از ریشه تا همیشه" را.و من که میز آخر می نشستمُ سر هیچ کدام از کلاس هایِ فیزیک و گسسته و زبان به درس گوش نمی دادم. سرم پایین بود و می خواندم. از همان وقت ها با "نت به نت" بودم. از وقتی تصمیم گرفتیم که سه نفری اینجا را راه بیندازیم و طبق معمولِ آن روزها این کار را به بعد از کنکور معوق کردیم. بعدترها با نت به نت بزرگ شدم: همان موقع که آن سی دی ها را برایِ مجید آوردم. یادت می آید مجید؟ دو سال گذشته! همان موقع که حمیدرضا کامنت گذاشت که تو چند ساله ای و بعدتر ها که دیدمش. همان موقع ها که ساعت ها وقت می گذاشتم و ده ها آهنگ را گوش می کردم تا درباره ی کسی مثل ِ بابک صحرایی مقاله بنویسم. جدیداً داشتم مطالب ِدو سال پیش این وبلاگ را می خواندم. بعضی جاها خجالت می کشیدم از نظراتِ خودم.

دوست دارم از یک جایِ دیگر و با یک نگاهِ دیگر، دوباره شروع کنم. و... و همین!

adios amigos

دوباره

notebenote — Fri, 10 Apr 2009 11:56:18 GMT

دوباره

دوباره رسیدم، به آغاز ِ گریه!
غزل شد سکوتم، به اعجاز ِ گریه!
دوباره من و تو! دوباره ترانه!
دوباره غزل گریه هایِ شبانه!
کنارم بخونُ، به یادم بمونُ
به عالم بفهمون، تبِ قصه مونُ

دوباره تبِ عشق، چه تکرار ِ نابی!
چه آغوش ِ داغی! چه خوابی! چه خوابی!
چه رنگی شده شب، تو این جشن ِ بوسه!
باید گُم شه غصه! بمیره، بپوسه!
کنارم بخونُ، به یادم بمونُ
به عالم بفهمون، تبِ عشق مونُ

غزل دختِ عاشق! عزیز ِ ترانه!
تو ای سبز ِ بی مرز! تو ای بی کرانه!
کنارم که باشی، پُر از عطرِ یاسم!
توو دستات می سوزه، تن ِ بی لباسم!
کنارم بخونُ، به یادم بمونُ
به عالم بفهمون، تبِ عشق مونُ

فروردین هشتاد و هشت

رفتی و بی تو...

notebenote — Sun, 01 Feb 2009 12:30:18 GMT

یک.
خونه خالی، خونه غمگین، خونه سوت و کوره بی تو!
رنگ خوشبختی عزیزم، دیگه از من دوره بی تو!
+

حیف از مرجان که عمر هنری اش کم بود. حیف از آلبوم کویر دل اش که خوب شنیده نشده است. و حیف از پاپِ دهه ی پنجاه که بدجایی کات خورد.

دو.
تمام ِ ترانه هام به علاوه ی چندین گیگ آهنگِ سنتی که خیلی دوستشون داشتم، از رو هارد پرید. با زحمت، پانزده ترانه رو برگردوندم. بقیه شم باید از اینور اونور پیدا کنم. سه تاش رو هم از حفظ نوشتمD:

سه.
این به نظرتون عالی نیست؟

نه تسکین ِ دردی، نه تصویر ِ گریه
زدی زیر ِ حرفت، زدم زیر ِ گریه (حسین غیاثی)

شبگیر

notebenote — Mon, 26 Jan 2009 18:10:55 GMT

دوستِ خوبم، حمیدرضا عزیزی، وبلاگی داشت با نام "شبگیر" که مدتی پیش به دلایل شخصی تصمیم به تعطیلیِ وبلاگش گرفت. وبلاگ و کلیه مطالبش حذف شده بود، اما اخیراً با همان آدرس و همان نام، وبلاگی ایجاد شده است که ظاهراً از طرفِ یک آدم بیکار با نام حمیدرضا عزیزی هم در آن پست گذاشته می شود. این مطلب را هم به خاطر درخواست این دوستِ خوب اینجا گذاشتم. چون عده ای تصور می کنند آن آقای بیکار همان حمیدرضا عزیزی است و کامنت هم می گذارند!

تکیه کن بر شانه ام ای شاخه نیلوفری رنگ!

notebenote — Fri, 16 Jan 2009 16:28:16 GMT

یک. تکیه گاهِ ستار این روزها برایم دیوانه کننده است. آهنگش یه چیزی تو مایه های خودِ خودِ خداس! با تمام وجود پیشنهاد می کنم اگر تا به حال نشنیده اید، حتماً بشنوید. بارها بشنوید!

دو. آلبوم داریوش حداقلش این بود که راضی کننده بود. و چنین چیزی این روزها کم پیش می آید! روزهای آینده به طور مفصل راجع به این آلبوم می نویسم.

سه. کارهای نیمه تمامم روز به روز بیشتر می شوند. ترانه ها شروع می شوند و به پایان نمی رسند. همه شان هم علافِ یکی دو بند هستند.

این مطلب برایِ غزه نیست.

notebenote — Thu, 15 Jan 2009 20:51:18 GMT

حالم دارد از خودم، دنیا و بیشتر ِ آدم هاش به هم می خورد. خودم که به کنار، لااقل یک فکری می توانم براش بکنم. اما فکر می کنم جدیداً دنیا زشت تر شده. یا چشم هایِ من عوض شده. من حالم از شیمون پرز به هم می خورد. من از اسماعیل هنیه متنفرم. من از در قلبِ امن ِ سوریه نشستن و گفتن ِ "ما تا آخرین قطره خون مبارزه خواهیم کرد" متنفرم. من از موشک پرانی به شهرک ها در زمانِ صلح متنفرم. من از نصبِ سکوی پرتابِ موشک در بیمارستان ها و مدارس متنفرم؛ ایضاً از تعطیل و تخلیه نکردنِ آن مدارس و بیمارستان ها. من از خرج کردنِ جان آدم ها به بهایِ تبلیغات بین المللی متنفرم. من از خراب کردنِ خانه ها متنفرم. من از این جنگ ها متنفرم. من از این سنگسارها متنفرم. من از این حاکمان متنفرم. دلم ریش می شود وقتی می بینم زنی همسن ِ مادربزرگ من باید برگه هایِ پیام نور پخش کند. درونم می ترکد وقتی می بینم مردی در سرمایِ سیاهِ زمستانِ پارسال همراهِ زن و بچه اش کنار میدانِ انقلاب اسلامی(!) ایستاده و کاپشنش را بدست گرفته و می فروشد. و نمی دانم باید خوشحال باشم یا ناراحت که امسال دانشکده م از انقلاب به امیرآباد منتقل شده و کمتر از این چیزها می بینم؟ دوست ندارم بگویم من از این دنیا متنفرم؛ اما راحت می شود گفت زشتی های این دنیا از زیبایی هایش بیشتر است. این سه چیز برایم زجرآورترین چیزها هستند: فقر، جنگ، ظلم.

پ.ن: حالم به خاطر ِ چیزهای دیگری هم بد است! شاید چندروز ِ بعد که این حالم برطرف شد، به این نوشته بخندم. شاید. نمی دانم.

notebenote — Mon, 22 Dec 2008 12:11:07 GMT

کی شعر ِ تر انگیزد، خاطر که حزین باشد؟
یک نکته از این معنی گفتیم و همین باشد!

موسیقی ِ ما!!!

notebenote — Wed, 17 Dec 2008 10:53:18 GMT

این که ابراهیم حامدی در آستانه ی شصت سالگی بیاید و در کنار ِ کامران و هومن آهنگی جدید اجرا کند، واقعاً سودی برایش ندارد. این اتفاق هرگز کمکی به محبوبیتش نخواهد کرد. هرگز باعث نمی شود که آلبوم بعدی اش بیشتر بفروشد و بیشتر شنیده شود. مردم ابی را در کنار کامران و هومن نمی پذیرند. این امر باعث نمی شود که کسانی که تا قبل از این کامران هومن گوش می کردند و ابی گوش نمی کردند، آلبوم بعدی را که شامل آهنگ های بابک بیات است، با دل و جان گوش کنند. حتی اگر با دل و جان نیز گوش کنند، باز هم به نظرم این شیوه ی درستی برای جذب مخاطب نیست. شیوه ی نفرت انگیزیست! تنها سودی که حاصل ِ ترانه ی نوین می شود این است که فردا اگر در یک جمعی بخواهی بگویی که ابی خواننده ی خوب و کاربلدی است با تمسخر و ریشخند دیگران رو به رو خواهید شد که "برو بابا، ابی؟ همون که با کامران هومن خونده؟"
درست است که سلیقه ی موسیقیایی جامعه به انحراف کشیده شده است. درست است که مردم ما برای آنچه که می شنوند اهمیت قائل نیستند؛ جایگاه هیچ نوع از موسیقی مشخص نیست. مطمئناً لازم نیست بگوییم: "ساسی مانکن" نباید باشد! اتفاقاً باید باشد، اما با جایگاه مشخص! ما ساسی مانکن را داریم در عروسی، در ماشین، در تنهایی، در جمع، وقتی ناراحتیم، وقتی خوشحالیم، وقتی نیاز به آرامش داریم، وقتی نیاز به هیجان داریم و هزاران وقتی ِ دیگر. ما جایگاهِ امثال ساسی مانکن را نمی شناسیم. در این بین شاید مردم مقصران اصلی نباشند. من دو عاملِ "دستگاه حکومت" و "موسیقی های ِ ساخته شده در لس آنجلس" را در این اتفاق مقصر می دانم. برای هردویِ این موارد دلیل دارم که توضیح آن دلایل به یک مطلب مفصل و بلند نیاز دارد. اما مجموعه ی این دو مورد در طولِ این سی سال به وجود آورنده ی این وضعی ست که می بینید.
وضع در موسیقی ِ اروپا و آمریکا تا حدِ زیادی اینگونه نیست. جایگاه ها مشخص هستند. بریتنی اسپیرز می خواند و باب دیلان هم. رپ هست و راک هم. و هیچکدام جای دیگری را تنگ نمی کند و هردو میلیون ها شنونده دارند. لازم نیست راجر واترز با مثلاً آوریل آهنگ مشترک بخواند تا در ذهن هوادارانش باقی بماند. راجر واترز با فریادهایش در "دیوار" زنده است. آیا متولیان آن جوامع، یک نوع از موسیقی را به کل ممنوع کرده اند که مبادا مردمشان موسیقی نامناسب بشنوند؟ آیا این کاری که مسئولان ما می کنند خدمت به هنر ما و به مردم ماست؟
دلم یک هنرمندِ باهوش می خواهد! کم داریم! از ابی انتظار بیشتری داشتم. در همین مدت که از کار مشترک ابی با کامران هومن گذشته، به بازخوردهایش در جامعه دقت کرده اید؟ آیا چیزی غیر از تمسخر و اسباب خنده بودن بوده است؟ هنرمندی که به سلیقه ی بازار تن بدهد، هنرمند نیست. هنرمند نباید خودش را در سطح جامعه پایین بیاورد تا حرفش را بزند؛ بلکه تمام تلاشش باید در این متمرکز شود که سطح فکری جامعه اش را به خودش برساند، آن وقت هر حرفی که خواست بزند! این چیزیست که به آن اعتقاد دارم. و به نظرم در موسیقی پاپ دهه ی پنجاه همین اتفاق افتاد. داریوش، ابی، گوگوش، فرهاد، فروغی، بابک بیات، واروژان، شماعی زاده، منوچهر چشم آذر، اردلان سرفراز، ایرج جنتی عطایی، شهیار قنبری و ده ها اسم دیگر در آن هفت هشت سال چه کردند؟ آیا سعی نکردند سلیقه ی شنیداری مردم را عوض کنند؟ هر چند در این تحلیل باید به شرایط جامعه ی ایران در دهه ی پنجاه نیز بسیار توجه کرد، اما می توانید تصور کنید که خواننده ای مانند داریوش، امروز و در جامعه ی ما، محبوب ترین خواننده ی سال از دیدگاهِ خوانندگان یک مجله ی تقریباً (یا تحقیقاً) زرد در بیاید؟ یک مجله ای هست که با محوریت موسیقی منتشر می شود؛ آها! "ترانه ی ماه"! پارسال یک نظرسنجی گذاشته بود که بهترین ها را انتخاب کنید. فکر می کنم محبوب ترین خواننده "حمید عسگری" انتخاب شده بود. تا آخر ِ حرفم را بخوانید دیگر! والسلام.

دنیای تو چیزی به جز من نیست!

notebenote — Sat, 13 Dec 2008 15:21:18 GMT

این تیتراژ پایانی ِ سریال "هویت" دل نشین است. هرچند ترانه اش که فکر می کنم از روزبه بمانی است، به قوت دو سه ترانه ی خوبش در "بی خوابی" نیست، اما صدای علی لهراسبی جان می دهد برای همچین عاشقانه هایی! راستی، فکر می کنید اگر "جاده" را از ترانه ی ایران بگیریم، چه چیزی از آن باقی می ماند؟ ول کنید دیگر آقا!

در تاکسی بودم که به لطف ضبط صوت راننده متوجه شدم هنوز هم هستند خواننده های زیرزمینی ای که در آهنگ هایشان به لعن و نفرین معشوق به شیوه ی پیرزنی مشغولند. واقعاً کودن هستند. از هنر که بویی نبرده اند، لااقل توان درکِ نبض بازار را نیز ندارند. از ایشان دوری بجویید!

آلبوم جدید داریوش از قرار معلوم در راه است. اینطور که به نظر می رسد، مشخصات آهنگ های آلبوم از این قرارند:

1- شطرنج (؟، داریوش اقبالی)
2- تقویم (اردلان سرفراز، فرید زولاند)
3- ساعت شوم (ایرج جنتی عطایی، بابک سعیدی)
4- شبتاب (شهیار قنبری، فرید زولاند)
5- دلتنگم (ایرج جنتی عطایی، بابک سعیدی)
6- معجزۀ خاموش (ایرج جنتی عطایی، بابک سعیدی)
7- همدرد ( منوچهر نامور آزاد، محمد شمس)
8- تصویر رویا (روزبه بمانی، مهدی یراهی)
9- آواز پری ها (ایرج جنتی عطایی، فرید زولاند)
10- راهی (اردلان سرفراز، فرید زولاند)

از تهِ دل و به خاطر ِ خودم امیدوارم که آلبوم خوبی باشد. حداقل راضی کننده باشد. هرچند معتقدم اگر "راهی" را در آلبوم جای ندهند، بهتر خواهد بود. به خاطر خودشان می گویم!! ترکیب داریوش - مهدی یراهی - روزبه بمانی هم باید جالب باشد، لااقل امیدوارم جالب باشد!چون در این اوضاع قحطی ِ پاپ خوب، این امید ها معمولاً به یاس تبدیل می شوند!

کار ِ ابی در همخوانی با کامران و هومن، آن هم نه بازخوانی یکی از کارهای قبلی خودش که خواندن یک آهنگ جدید، واقعاً کار مزخرف و بی خودی بود، جوری که هیچ حرفی راجع به آن نمی توانم بزنم. همین!