یک جور تم ِ موسیقی سنتی تو ذهنم بود موقع سرودن این ترانه. با آن دید بخوانید.


تندیس ِ باران

گریه ات چلچراغ ِ شبانه ست!
رمز ِ شعر و صدا و ترانه ست!
مثل ِ باران ِ اردیبهشتی،
ناگهانی ترین بی بهانه ست!

گریه کن! گریه در غیبتِ درد
در شب ِ بی ستاره، شب ِ سرد
منتظر باش تا فتح ِ خورشید!
گریه ات سایه را در به در کرد

گریه کن تندیس ِ باران! ساز ِ من، آواز ِ من باش!
اولین عشق ِ همیشه! نقطه ی آغاز ِ من باش!

گریه کن! گریه در مرگِ پرواز
گریه کن! ما همیشه چه دیریم!
گرچه از گریه ات می هراسم؛
گریه کن! گریه تا پر بگیریم!

گریه کن! نبض ِ خیس ِ ترانه!
مرهم ِ لحظه های شکستن!
گریه کن تا سیاهی بمیرد؛
از افق تا افق گرم و روشن!

از سکوتی چنین تلخ و غم بار،
تا چکاد ِ صدا، اوج ِ پرواز...
از شبی خیس و مهتابی از عشق
تا سحرگاهِ سرریز ِ آواز!

گریه کن تندیس ِ باران! ساز ِ من، آواز ِ من باش!
اولین عشق ِ همیشه! نقطه ی آغاز ِ من باش!